Θ.Ε.Π. - "Τρωάδες" του Ευριπίδη (2001)
Μετά την άλωση της Τροίας, η Αθηνά και ο Ποσειδώνας αποφάσισαν να καταστρέψουν τον στρατό των Αχαιών. Ο δεύτερος από εύνοια προς την πόλη που είχε ο ίδιος ιδρύσει και η πρώτη επειδή μίσησε τους Έλληνες αφότου ο Αίας ασέβησε πάνω στην Κασσάνδρα. Οι Έλληνες μοιράστηκαν με κλήρο τις αιχμάλωτες γυναίκες ενώ οι επιφανέστερες δόθηκαν χωρίς κλήρο στους αρχηγούς τους: η Κασσάνδρα στον Αγαμέμνονα, η Ανδρομάχη στο Νεοπτόλεμο και η Πολυξένη στον Αχιλλέα.
Την τελευταία την έσφαξαν πάνω στον τάφο του Αχιλλέα ενώ τον Αστυάνακτα (τον γιο της Ανδρομάχης) τον γκρέμισαν από τα τείχη. Την Ελένη την πήρε μαζί του ο Μενέλαος με σκοπό να τη θανατώσει ενώ ο Αγαμέμνονας πήρε για γυναίκα του τη μάντισσα Κασσάνδρα. Η Εκάβη κατηγόρησε σκληρά την Ελένη, κατόπιν θρήνησε και έθαψε τους νεκρούς και τέλος την οδήγησαν στον Οδυσσέα, μια και σε αυτόν είχε δοθεί σα σκλάβα.
Μετάφραση: Τάσος Ρούσσος
Σκηνοθεσία: Ελευθερία Σακκά
Βοηθός σκηνοθέτη: Αλέξανδρος Τσανέλης
Σκηνικά – Κουστούμια: Ελευθερία Σακκά, Αλέξανδρος Τσανέλης
Μουσικοί: Κώστας Αντύπας, Βασίλης Μπίτρης, Κοσμάς Μαρκής
Φωτισμοί: Ελευθερία Σακκά
Τεχνικός φωτισμού: Μαρία Σπυράκου
Εκτέλεση σκηνικού: Βασίλης Μπίτρης
Εκτέλεση κουστουμιών: Μελίνα Ντίλου
Μακέτα αφίσας: Κώστας Αντύπας
Αφηγητής: Κώστας Αντύπας
Ποσειδώνας: Βασίλης Μπίτρης
Αθηνά: Αλκινόη Τάκη
Εκάβη: Γωγώ Αρμυρά
Ταλθύβιος: Κοσμάς Μαρκής
Κασσάνδρα: Βιβή Μπάρκα
Ανδρομάχη: Άντα Νίκα – Μάχη Μπαλαγιάννη
Μενέλαος: Κώστας Αντύπας
Ελένη : Γεωργία Παπαδιώτη
Χορός: Άντα Νίκα, Άννα Μπαρκούζου, Αλκινόη Τάκη, Βιβή Μπάρκα, Γεωργία Παπαδιώτη
Το κλασικό τραγικό σχήμα “ύβρις-τιμωρία” υπάρχει σας θεωρητικό υπόβαθρο στις “Τρωάδες”. Όμως, η πλοκή του έργου δεν στηρίζεται σε αυτό. Η ασέβεια των Ελλήνω έχει συντελεσθεί, η τιμωρία τους θα έρθει. Η τραγωδία αποτελείται από διαδοχικά επεισόδια που αφορούν τις αιχμάλωτες Τρωαδίτισσες και την μοίρα τους.
Ο Ευριπίδης δεν επέλεξε σα θέμα την αγριότητα του πολέμου αλλά το πώς τα δεινά του πολέμου ενεργούν σαν καταλύτες που φανερώνουν τις διαφορετικές όψεις του ανθρώπινου ψυχισμού κάτω από συνθήκες έντονης πίεσης. Ο τρόπος αντίδρασης του κάθε θύματος φανερώνει το βαθύτερο χαρακτήρα του.
Η Κασσάνδρα οδηγείται σε προφητική έκσταση, η οποία μπερδεύεται με την τρέλα. Αμφισβητεί ακόμα και τον Απόλλωνα που δεν την λυτρώνει από τα δεινά και προφητεύει με ακρίβεια αυτά που πρόκειται να συμβούν.
Η φύση της Ανδρομάχης είναι διαφορετική. Πρότυπο ενάρετης συζύγου δεν μπορεί να ξεχάσει το νεκρό Έκτορα και να ακολουθήσει το Νεοπτόλεμο. Ο φόνος του γιου της, την καταρακώνει. Όμως, μέσα στον σπαραγμό της, δέχεται την μοίρα της καρτερικά, όπως ταιριάζει στον χαρακτήρα της.
Τραγικότατη, η μορφή της Εκάβης. Οι συναισθηματικές μεταπτώσεις είναι συγκλονιστικές. Κάθε καινούριο χτύπημα την βυθίζει όλο και περισσότερο στην οδύνη και την απόγνωση. Αναπόληση ευτυχισμένων στιγμών και θρήνος για τις συμφορές, είναι μια τραγική αντίθεση.
Όταν όμως εμφανίζεται η Ελένη, η παθητική οδύνη της Εκάβης, γίνεται μίσος.
Η Ελένη γοητευτική, γεμάτη αυτοπεποίθηση, υποστηρίζει ότι φταίνε για όλα οι θεοί και ιδιαίτερα η Αφροδίτη. Η Εκάβη θεωρεί ότι η ευθύνη είναι της Ελένης και επιμένει να θανατωθεί. “O καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του” υποστηρίζει. Τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα. Τον ποιητή τον ενδιαφέρουν οι ψυχολογικές αντιθέσεις.
Το μίσος της Εκάβης έχει ξεσπάσει. Βρίσκει πάλι την τραγικότητά της. Θάβει την τελευταία ελπίδα της Τροίας, τον σκοτωμένο εγγονό της και βλέπει την Τροία να πυρπολείται ολοκληρωτικά από τους Έλληνες. Μπαίνουν στα καράβια και ανοίγονται στη θάλασσα όπου τους περιμένει η εκδίκηση των Θεών.
Περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες από την παράσταση μπορείτε να βρείτε στο επίσημο site μας (κάνοντας κλικ εδώ): Θεατρικό Εργαστήρι Πρέβεζας: Ευριπίδη Τρωάδες
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου